|
José
Ortega y Gasset (Madrid, 1883/Madrid, 1955)é o primeiro vulto
da filosofia na Espanha do século XX e um dos nomes mais importantes
da cultura espanhola contemporânea. Licenciou-se e doutorou-se na Universidade
de Madrid, de que foi catedrático de metafísica de 1910 a 1936.
De 1905 a 1907 estudou nas Universidades de Leipzig, Berlim e Marburgo.
Entre os seus numerosos livros, citamos: Meditaciones del Quijote (1914),
Vieja e nueva política (1914), El espectador (oito volumes, publicados
entre 1916 e 1934), España invertebrada (1921), El
tema de nuestro tiempo (1923),
Kant (1924), La rebelión de las masas (1930), En
torno a Galileo (1933),
Ideas e creencias (1940), Estudios sobre el amor (1941), Papeles
sobre Velásquez y Goya (1950), El hombre y la gente (1957), Que
és filosofia? (1958), Idea
de principio en Leibniz (1958), Meditación de Europa (1960), pasado
y porvenir para el hombre actual (1962).
Em 1923 fundou a célebre "Revista de Occidente", que
dirigiu até 1936,
com uma importância fundamental no pensamento e na literatura contemporâneos
da Espanha, e que continuaria de 1963 até ao presente.
|